Eén lichtje

30 november 2025

De advents- en kerstperiode wordt van jaar tot jaar Amerikaanser. Niet dat ik iets heb tegen dikke kerstmannen of roodneuzige rendieren. Maar voor mij is Kerstmis toch meer iets van ons: stiller, ingetogener, met zachte lichtjes in plaats van opdringerige knipperlichten. Meer Stille Nacht en wat minder Jingle Bells. Engeltjes, de os en de ezel in plaats van steeds meer pakjes.

Kerstmis was een moment waarop God zo dicht bij ons kwam, dat de hele wereld er nog van nazindert. Misschien is het juist fijn dat iedereen overal meedoet met versieren, al is het dan niet altijd zoals ik zou willen. Het is de bedoeling die telt, al is die in veel gevallen vooral commercieel. Ik blijf hopen dat er zelfs dan een beetje zachtheid in onze levens wordt binnengesmokkeld.

Vandaag beginnen we weer met één lichtje. We hebben nog wat tijd nodig om naar Kerstmis toe te groeien. Om het gedoe te relativeren en warm te worden van de kern van dit alles. Met Kerstmis zetten we onszelf weer even op het goede spoor van vriendelijkheid en rechtvaardigheid. Met de onmisbare hulp van God en Jezus, Jozef en Maria, een paar engelen en herders.

‘Waarom denken we alleen aan vrede met Kerstmis?’ hoor je mensen weleens vragen. Ze hebben gelijk. Kerstmis duurt het hele jaar door. Alleen houden wij het nooit zo lang vol. We moeten er elk jaar opnieuw in komen. Daarom hebben we de advent nodig. Daarom hebben we kerstversieringen en liedjes nodig, zelfs als ze meer glimmen en luidruchtiger zijn dan zou moeten. Want alle beetjes helpen om het ook in ons hart Kerstmis te laten worden.

(Otheo.be, Photo by Andres F. Uran on Unsplash)