Herkenning

17 juni 2026

Ik leen een boek uit bij de bib. Het is van een auteur van wie we ook in onze leesclub een roman hebben gelezen. Ik wil graag iets meer van hem lezen.

De cover komt me vaag bekend voor. Een foto van een jonge vrouw in profiel. De tekst op de achterflap is intrigerend. Toch denk ik niet dat ik het boek al gelezen heb. Ik neem het mee.

Telkens als ik thuis aan het boek voorbijloop, knaagt de cover aan mijn geheugen. Ik ken dat beeld toch? Maar hoe dan?

Dagen later ontdek ik tussen het stapeltje ‘nog te lezen’ boeken hetzelfde boek, dat ik tweedehands had aangeschaft, maar nog niet gelezen. Ik begin erin te lezen en weer heb ik hetzelfde gevoel: ik ken dat verhaal toch? Of niet? Ik weet absoluut niet hoe het verder gaat, maar de stukken die ik lees, komen me op een of andere manier heel vertrouwd voor.

Ik lees het boek helemaal uit en vermoed pas tegen het einde een plotontwikkeling die er ook effectief komt. Omdat ik de auteur had doorzien? Of toch omdat ik het verhaal al eens gelezen heb? Ik zal het nooit weten.

Misschien wordt mijn geheugen heel langzaamaan minder scherp en is dit een klein, voorzichtig teken. Wie weet zal ik tegen het einde van mijn leven telkens opnieuw hetzelfde boek lezen, en er telkens opnieuw van genieten. Is dat iets om bang voor te zijn of is het juist een troostvol perspectief?

Een mens maakt elke dag zoveel kleine en grotere dingen mee dat het een zegen is om daar verreweg het grootste deel van te vergeten. En met de dingen die we ons herinneren bouwen we ingewikkelde constructies die vaak slechts nog van ver lijken op wat er destijds gebeurd is. Niets is zo mysterieus als een mensenhoofd.

Iets herkennen kan zoveel betekenen. Lijkt het op iets wat er ooit was? Of sluit het aan bij iets wat ik ervan gemaakt heb? Ik leg me erbij neer dat ik dat onderscheid niet altijd kan maken.