Het is niet ‘niks’

29 maart 2026

Als iemand zich excuseert nadat hij op onze ziel heeft getrapt, zeggen we soms al te gauw: ‘Het is niks.’ Ondertussen proberen we een valse glimlach op onze wangen vast te houden. Want voor ons was het niet niks. Het heeft ons gekwetst en de pijn is nog niet voorbij. Onze opvoeding heeft van ons beleefde mensen gemaakt en dat is soms de enige reden waarom we niet tegen iemand uitvliegen of hem een mep geven. Met vergeving heeft dat weinig te maken.

En toch is dat het volgende en laatste geestelijke werk van barmhartigheid op mijn lijstje: beledigingen vergeven. Alweer iets wat sneller gezegd is dan gedaan.

Je mag best erkennen dat iets je pijn heeft gedaan. Je mag er ook boos over zijn op wie het je heeft aangedaan. Dat mag je niet te snel onder de mat vegen. Maar dan willen we verder.

We staan stil bij wat er meespeelt. Bij onszelf en bij de ander. Welk onverwerkt verdriet maakt dit misschien extra pijnlijk? Welke liefdeloze ervaring heeft het pad geëffend voor deze daad? Het is geen excuus, maar het helpt om de reacties van de ander en van onszelf beter te begrijpen.

En weer willen we een stap verder zetten. We nemen afstand van de ander die ons kwetste. We halen de belediging, met de eraan vastgekoekte wrok en rancune, weg uit ons hart. Misschien nemen we voorgoed afstand van de ander. Of we proberen een weg te vinden die ons allebei recht doet. We blijven iemand niet tot in de eeuwigheid zijn fouten aanrekenen. Net zoals God dat ook (niet) met ons doet.

Vergeven is hard werken. Het zal nooit zijn alsof het onrecht nooit is gebeurd. Maar we kunnen verder leven. Want een mens is meer dan zijn schuld en zijn kwetsuren.

(Otheo.be, photo by Angelo Moleele on Unsplash)