Het septembergevoel

30 augustus 2026

In september overvalt mij steevast een plaatsvervangend gevoel van weemoed. Al die vrije vogeltjes worden dan weer gekooid voor een schooljaar. Ik heb zelf zeker geen slechte herinneringen aan mijn schooltijd en ik ben zelfs voor mijn beroep decennialang naar school gegaan. Maar toch voelt school voor mij nog altijd als een vorm van vrijheidsberoving, een complot dat we met zijn allen afgesproken hebben, maar dat niet helemaal in de haak is.

De kinderen met wie ik praat, geven me ongelijk. Mijn buurmeisje kijkt ernaar uit om in de klas bij haar nieuwe juf te zitten en haar vriendinnetjes terug te zien. Ze weet zeker dat het leuk gaat zijn. Ook mijn kleinzoon in het middelbaar vindt dat de vakantie lang genoeg geduurd heeft. Hij wil zijn vrienden weer op dagelijkse basis zien en samen zijn nieuwe leerkrachten evalueren. ‘Natuurlijk vind ik af en toe iets saai, oma’, zegt hij. ‘Maar als je in het middelbaar zit en nooit iets saai vindt, dan scheelt er iets, hè.’

Al die wijsheid leert hij ook op school.

Het is dus volkomen onterecht, mijn septembergevoel. Want er heerst die eerste dagen vooral opwinding en nieuwsgierigheid, een gevoel van spannende ontdekkingen. En veel solidariteit met de rest van de klas.

Op het journaal zullen we weer veel horen over wat er niet goed loopt in het onderwijs: afgeschafte vrije dagen, tekort aan leraren, slechte busverbindingen en noem maar op. Maar al die kinderen die er naar uitkijken zitten in klassen bij leraars die er zin in hebben en samen maken ze er opnieuw iets heel moois en waardevols van. Dat heeft weinig nieuwswaarde, maar het is wel van levensbelang. Ik wens ze veel succes.

(Otheo.be, photo by CDC on Unsplash)