Kantoor

6 maart 2026

Lang geleden had mijn kleinzoon bij ons thuis een knuffel in de vorm van een hemelsblauwe olifant, met een slappe, zachte slurf. Hij noemde hem ‘Kantoor’ en dat vonden wij allemaal hilarisch. Pas nu begrijp ik wat er wellicht achter die naamgeving zat.

Als zijn papa of zijn mama voor de zoveelste keer een dag lang uit zijn blikveld verdwenen, zegden ze tegen hem dat ze ‘naar kantoor’ gingen. Door zijn knuffel Kantoor te noemen, hoopte hij van hen dichtbij te houden. Het hielp natuurlijk niet.

Het doet me denken aan die keer toen ik na maanden ontdekte dat onze pleegkinderen van vijf, zes en zeven geen flauw idee hadden wat ik ging doen als ik overdag wegging. Ik gaf destijds les in Tienen. Als ik in alle vroegte vertrok, zei ik dus: ‘Ik ga naar Tienen.’ Tot een van hen me op een keer met eerlijke ogen vroeg: ‘Wie is toch die Tine waar jij altijd naartoe gaat?’ Wisten zij veel dat er ook een stad was die zo heette!

Buitenshuis werken is voor veel mensen de normaalste zaak van de wereld. Je kunt je uitleven in je werk, je verdient er een inkomen mee, je legt er fijne contacten. Maar het blijft een moeilijk feit dat je jonge kinderen er niet op zitten te wachten.

Ik vond het – even – hartverscheurend dat onze pleegkinderen dachten dat ik die ‘Tine’ leuker en belangrijker vond dan hen. En dan had ik nog een heel gezinsvriendelijk beroep: ik was weer thuis als zij uit school kwamen, en ik had dezelfde vrije dagen en vakanties. Zou het voor kinderen beter zijn als hun ouders of een van hen thuis zou blijven? Voor mij zou het niet gewerkt hebben. Ik weet zeker dat ik een betere moeder was door er geregeld niet te zijn. Vooral in de baby- en peutertijd. Even een beetje lucht krijgen en met andere dingen bezig zijn dan pampers en fruithapjes was precies wat ik nodig had om daarna weer geduldig snotneusjes af te vegen en eindeloos verhalen en gekibbel te aanhoren.

Onlangs kwam ik olifant Kantoor opnieuw tegen. Hij wordt inmiddels gekoesterd door een kleindochter waarvan de papa ‘naar Brussel’ gaat en de mama lesgeeft in een ‘ander klasje met grote kindjes’. Het is zeker een belangrijke levensles dat kinderen zich realiseren dat andere mensen een eigen leven hebben. Zelfs hun ouders. Zolang we ook genoeg tijd doorbrengen in ons ‘thuiskantoor’.

(Photo by Baby Natur on Unsplash)