Krullen

12 december 2025

‘Je moet door de regen lopen, oma, dan krijg je ook krullen!’ zegt Eva. Haar krullen slaan inderdaad op hol bij vochtig weer.

Maar ik moet haar teleurstellen. ‘Zo werkt het niet bij oma. Mijn haren blijven altijd steil.’

‘Die van mijn mama ook’, geeft ze toe.

Dat is geen wonder, want haar mama is onze dochter. En uitbundige krullen zitten bij ons helaas niet in de genen. Ze heeft die rechtstreeks van haar papa geërfd. Al hadden wij dat totaal niet zien aankomen, want schoonzoon scheert zijn hoofd nagenoeg glad, al zolang wij hem kennen. Zijn mama moest ons zijn peuterfoto’s met krullenbol laten zien als bewijs.

Met Eva’s krullen kunnen wij ons eindelijk uitleven: elk staartje ziet er onweerstaanbaar uit als het krult. En ook de sprietjes die ontsnappen aan het elastiekje krullen ongegeneerd verder en blijven dus altijd schattig. Al kan het kammen wel eens pijnlijk zijn en zijn er veel kleurige speldjes nodig om alles een beetje in toom te houden. Maar dat zijn in onze ogen luxeproblemen. Met zo’n krullenbol lacht het leven je toe, toch?

Eva gunt mij ook wat krullen. Soms denkt ze dat een scheve lok van mij wel eens het begin zou kunnen zijn. ‘Kijk, oma, daar heb je ook een beetje krullen!’ Volgens haar is het voor mij nog niet te laat.

Ik weet wel beter. Mijn grijze haardos wordt hoogstens hier en daar wat pluiziger, maar blijft zo stijf als gras. Maar dat vind ik niet erg. Ik geniet gewoon schaamteloos van de krullen van mijn kleindochter. En genieten in de tweede graad is minstens zo leuk.