Lopen

19 april 2026

Mijn stad heeft iets met lopen. Iets dat ik voor alle duidelijkheid niet deel. Er is geen gelegenheid te gek of ze organiseren een of andere loopwedstrijd voor het grote publiek. Van heinde en verre komen mensen naar mijn stad om er door de straten te rennen. Weken van tevoren beginnen ze al met oefenen. Je kunt niet even om een pot yoghurt en een tros bananen naar de buurtsupermarkt fietsen zonder geconfronteerd te worden met tientallen hijgende en zwetende lopers in lelijke outfits. Alleen of in kleine groepjes vormen ze beetje bij beetje een niet meer weg te denken onderdeel van het stadsbeeld.

Ik laat ze altijd voorgaan. Ik stap opzij als ze eraan komen. Ik leg hun geen strobreed in de weg. Ik vind het niet leuk als er rondom het loopevenement straten en kruispunten worden afgesloten, waardoor ik bijna een week een beetje gevangen zit in mijn eigen huis. Maar ik hou me gedeisd. Ik sluip er omheen en doe geen enkele poging om erbij te willen horen.

Waarom zou een mens rennen als je ook kunt stappen of fietsen? De glimmende en vertrokken gezichten van de lopers zien er niet uit alsof ze het leuk vinden, wat ze verder ook vertellen. Het is voor mij een zware oefening in anders zijn en anders laten zijn.

Elk jaar opnieuw zijn die loopwedstrijden voor mij een kans om de diversiteit aan den lijve te ervaren. Er zijn mensen, ja het zijn er zelfs veel, die iets leuk vinden wat ik verafschuw. Iets waar ze bovendien grote inspanningen voor moeten doen. Hoe onbegrijpelijk ik dat ook vind, ik kan er niet omheen. Daarvoor is het aantal deelnemers te groot en hun getuigenis op sociale media te enthousiast. Ze delen iets waar ik volledig buiten sta, maar dat toch recht van bestaan heeft.

Telkens weer is dat een wijze les.

(Otheo.be, Photo by Tong Su on Unsplash)