Marihuana

13 februari 2026

Vorige week schreef ik een stukje met als titel ‘Neus’. Ik zocht er zoals gewoonlijk een toepasselijke foto bij. Een vrouw die aan een kruidentuiltje rook.

’s Avonds kreeg ik een appje van de jongste zoon: ‘Moeder, je weet toch dat deze vrouw aan een stukje marihuana ruikt?’ Met twee uitbundige uitlachsmiley’s erbij.

Nee dus, dat wist moeder niet. Hoe zou moeder dat ook moeten weten? Mijn ervaring met drugs allerhande is zeer beperkt en dat hoop ik zo te houden. Ik dacht dat de dame op de foto aan een plukje rozemarijn rook. Die zomerse geur vind ik onweerstaanbaar. Iets helemaal anders dan de weeë geur die de wietrokers op hun vaste stek in het stadspark verspreiden.

Ik ben weer eens naïef geweest. Ik heb zo’n voorgevoel dat me dat de komende jaren steeds vaker gaat overkomen. Dat ik dingen waarneem en interpreteer vanuit mijn ervaringskader van de afgelopen zeven decennia. Terwijl er in feite iets heel anders speelt, waar ik geen kijk op heb, letterlijk en figuurlijk.

Zo heeft het bijvoorbeeld ook een tijdje geduurd voordat ik doorhad waarom er opeens zoveel in zichzelf pratende mensen op straat liepen. Ik begon al te denken aan een nieuwe epidemie. Pas na verloop van tijd had ik door dat deze mensen via oortjes met hun voor mij onzichtbare gsm verbonden waren.

‘Hoe weet jij dat zo goed?’ vroeg mijn man slim aan de jongste zoon.

Waarop hij cryptisch antwoordde: ‘Ik ben een man van de wereld.’

Daarop gingen wij dan weer met smiley’s aan de slag.

Maar hij zal wel gelijk hebben. Hoe ouder je wordt, hoe minder je ‘van de wereld’ bent. En misschien is dat niet eens zo erg.

(Photo by Esteban López on Unsplash)