Mijn laatste tante

27 mei 2026

Net geen 96 is ze geworden, de jongste zus van mijn moeder. Mijn moeder en haar zussen behaalden alle drie een legendarische leeftijd. De jongste is als laatste zachtjes uitgedoofd. Tot op het einde glimlachte ze bij het horen van een vertrouwde stem.

Ze was letterlijk een vrolijke tante. Altijd in voor iets geks. Ze koesterde alle grappige verhalen van lang geleden. Dingen die ze zelf had meegemaakt of die anderen haar hadden verteld. Zo wapende ze zich tegen alle tegenslagen die ze tijdens haar lange leven te verduren kreeg: het vroege overlijden van haar geliefde man, de onverwachte dood van een kind, haar eigen gezondheidsproblemen. Natuurlijk had ze zorgen en verdriet, maar ze leefde en werkte verder, met haar lach als handelsmerk.

In het woonzorgcentrum waar ze de laatste twee jaren doorbracht, liep ze bij de modeshow op de catwalk met een natuurlijke elegantie. En bovenal hield ze van dansen. Als ze muziek hoorde die ze kende, bewogen haar schouders vanzelf mee op de maat.

Nu is er niemand meer die mijn moeder als kind heeft gekend. Nu heb ik niet alleen geen ouders meer, maar ook geen enkele oom of tante. Een hele generatie is overgestapt naar de wereld die wij nog niet kennen.

Hier en daar vallen er al gaten in onze eigen generatie. Maar we houden voorlopig nog stand. We bewaken de slotgracht, om wie na ons komt in alle veiligheid druk bezig te laten zijn.

Steeds meer mensen zien we alleen nog in onze herinneringen. Zo blijven ze nog even weg uit de vergetelheid. Mijn vrolijke tante krijgt daarin een bijzonder plekje.