Rebonjour

20 augustus 2025

Af en toe ben ik stikjaloers op Franstalige mensen. Sowieso hebben ze een woordenschat waar ze veel zwieriger mee omspringen dan wij met de onze. Maar er zijn van die woorden die ik gewoon van hen zou willen stelen.

Afgelopen week waren we in de Ardennen in een kleine supermarkt. Een vriendelijke mevrouw van het personeel laveerde met een volgeladen kar tussen de rekken en groette ons vriendelijk toen we voor haar opzij gingen.

Even later zat ze achter de kassa waar wij onze aankopen gingen betalen. ‘Rebonjour!’ zei ze glimlachend.

Kijk, dat mis ik toch echt in onze taal. ‘Hallo alweer!’ klinkt echt niet hetzelfde. Met ‘rebonjour’ laat je horen dat je iemand hebt opgemerkt. Dat je nog weet dat je hem of haar kort voordien ook al hebt gezien. Dat je het fijn vindt om iemand opnieuw te zien.

Wij komen in onze taal vaak niet verder dan ‘De volgende keer moet je trakteren!’ Dat is eerder een soort dreigement, speels weliswaar, maar toch. Het heeft een ondertoon van ‘zorg er maar best voor dat we elkaar vandaag niet nóg eens tegen het lijf lopen!’ Of zie ik dat verkeerd?

Zijn wij wel echt blij als we iemand herhaaldelijk tegenkomen? Of voelen we ons dan in het nauw gedreven omdat we niet meer weten wat we nog tegen elkaar kunnen zeggen?

Met ‘rebonjour’ los je al die problemen rimpelloos op.

(Photo by Joshua Rawson-Harris on Unsplash)