Rood licht

7 december 2025

Vroeger waren er op mijn weg met de fiets naar het station twee stoplichten. Als die allebei op rood sprongen als ik eraan kwam, was ik altijd lichtjes nijdig. Eén keer rood, daar kon ik nog mee leven, maar twee keer, dat vond ik overdreven. Dan had ik het gevoel dat de kosmos het op mij gemunt had. Twee keer groen ervaarde ik als een kleine overwinning op de beperkte tijd die wij als mens sowieso te leven hebben.

Meestal had ik twee keer rood, of zo voelde het toch. In de loop der jaren sijpelde heel langzaam bij mij een ander besef naar binnen, als ik daar met een verongelijkt gezicht stond te wachten. Juist deze minuten, zolang het licht op rood bleef staan, waren een geschenk aan mij. Dit was de tijd die ik kreeg om even de knoop van opgefokte plannen en besognes in mijn binnenste losser te laten worden. De tijd om – vaak ook letterlijk – even op adem te mogen komen, voordat ik me weer verder zou haasten, zodra het licht op groen sprong.

Ik herinner me nog precies waar ik stond, in welke richting en voor welk stoplicht, toen dat besef opeens in volle sterkte tot mij doordrong. Het was een eye opener. Sindsdien verwelkom ik elk rood stoplicht, te voet, op de fiets of in de auto. Het maakt van mij een heel andere weggebruiker. Ik hou goedgezind halt, haal diep adem en kijk om me heen. Hier staan we weer met zijn allen, even te wachten op wat de rest van de dag ons zal brengen. Een klein, bijna gestolen rustmoment. Alles valt dan in perspectief.

Niet alles is zo dringend als het lijkt. Dat besef ik aan elk rood stoplicht. Met dank aan de engelbewaarder die dat inzicht ooit in mij liet oplichten. De advent is de ideale tijd om dat nog verder in te oefenen.

(Otheo.be, photo by Marco Biondi on Unsplash)