Schoorvoetend

11 februari 2026

Hoe ouder ik word, hoe meer ik mezelf betrap op schoorvoeterij. Bijvoorbeeld als het gaat over andere eetgewoontes, andere kleding en vervoermiddelen, andere omgangsvormen en manieren van besluitvorming. Ik doe sommige dingen wel, maar toch eerder schoorvoetend. Het is een rare maar veelzeggende uitdrukking.

Wie iets schoorvoetend doet, stribbelt een beetje tegen en gaat er niet van harte tegenaan. Maar wat heeft dat met onze voeten te maken? En wat is een schoor?

Een schoor blijkt na enig opzoekwerk een schuin geplaatste stutbalk, om een gebouw steviger te maken. De link is helder: als je je voeten bij het stappen schuin of scheef neerzet, gaat het niet vooruit. Schoorvoeten is een beetje familie van dwarszitten. Je doet niet mee in het vereiste tempo en dus hou je de boel op.

Maar ook al schoorvoetend ga je wel vooruit, al is het langzamer. Uiteindelijk geeft een schoorvoeter toe. Hij bezwijkt onder de druk van de naast hem marcherende troepen. Hij gaat mee in de flow. Van de tegenstand die hij al schoorvoetend heeft gevoerd, blijft niet veel zichtbaar. Of toch?

Maakt het een verschil of we met zijn allen vierkant in iets nieuws stappen, of dat sommigen onder ons toch enig voorbehoud maken en op mogelijke risico’s wijzen? Dat we hier en daar een blinde vlek signaleren en een slag om de arm houden? Dat we meegaan in wat de toekomst brengt, maar tegelijk niet uit het oog verliezen wat ons rechthoudt en dierbaar is?

Dan is een beetje schoorvoeten op zijn tijd lang niet slecht.

(Photo by Michelle Tresemer on Unsplash)