Straaljagers

30 juli 2025

Op wandel in de Ardennen horen we regelmatig luide vliegtuigen boven onze hoofden. Met een oorverdovende herrie scheren ze voorbij. Het gaat door merg en been. ‘Straaljagers’, zeg ik zonder nadenken.

Ik herinner me opeens hoe ik – een jaar of veertien – met mijn moeder in de tuin bonen plukte. Dat was een urenlange bezigheid: je moest de vele rijen zorgvuldig langsgaan en tussen de bladeren speuren naar boontjes die precies goed waren. Niet te groot en niet te klein. Mijn broertje van twee speelde ondertussen op het tuinpad met steentjes en kevers.

Ook daar en toen vlogen er regelmatig straaljagers voorbij. Ze kwamen van Kleine-Brogel. Maar als zo’n straaljager overvloog, werd mijn broertje helemaal panisch. Hij gilde en krijste en trappelde met zijn beentjes. Mijn moeder lachte en zei: ‘Het is maar een vliegtuig!’ Ik rende naar hem toe en sloeg mijn vuile handen om zijn kleine ruggetje, dat heftig op en neer ging. Ik klemde hem vast en zei: ‘Ze doen niets, ze gaan weer weg.’ Ik wachtte bij hem tot het geluid helemaal was weggestorven. Dan veegde ik zijn tranen weg en dook weer in de bonen.

Mijn broer is al lang niet meer bang voor straaljagers. Ik pluk al jaren geen bonen meer. Als je ouder wordt, laat je heel wat dingen achter je.

Wij dachten dat die straaljagers nooit méér zouden doen dan oefenen. Dat het angstaanjagende geluid alleen een soort afschrikking was voor wat nooit zou gebeuren. Nu weet ik het soms niet meer zo zeker. En ik denk: misschien had hij wel gelijk, mijn broertje, om zo bang te zijn.

(Photo by Ian Battaglia on Unsplash)