Tellen

8 april 2026

‘Oma, ik heb tot tachtig geteld!’ roept kleindochter Eva triomfantelijk.

Ik laat mijn mond openvallen van verbazing. ‘Dat is meer dan hoeveel jaar ik ben’, zeg ik. ‘Ik ben zeventig en jij kunt al tot tachtig tellen! Wauw!’

Eva kijkt tevreden om zich heen. Als ze zelfs mijn leeftijd weet te benoemen en meer, dan ligt de wereld voor haar open. Dan is er niets meer waar ze niet aan kan.

En ik voel me in veilige handen. Eva draait voor het getal van mijn jaren haar hand zelfs niet om. Want alles wat je kunt tellen, is een beetje van jou.

Op Paasmorgen gluurt ze voorzichtig door een spleet van de achterdeur naar ons stadstuintje.

‘Zijn de klokken gekomen?’ vraag ik. ‘Liggen er eitjes?’

Even is het stil. Haar ogen moeten wennen aan wat er te zien is.

‘Ik zie eitjes!’ roept ze dan opgewonden. Eén, twee… drie, vier, vijf, veel!’

Gewapend met een rieten mandje rent ze de tuin in. Haar grote neef plukt de hoger ‘gevallen’ eitjes uit de struiken en loodst haar tersluiks naar nog meer plekjes waar iets te rapen valt. Alles wordt verzameld in het mandje.

Eva kan al best goed tellen. Wel tot tachtig als het nodig is. Maar als de overvloed haar overstelpt, moeten de cijfers wijken voor het gevoel. Want ‘veel’ is meer dan een aantal. Het is de euforie, de verrukking, het feest. Daarvoor schieten cijfers tekort. Gelukkig zijn er dan nog altijd woorden.

(Photo by Aleyna Çatak on Unsplash)