Wees jezelf

6 september 2026

‘Wees jezèèèlf!’ zingt mijn vierjarige kleindochter luidkeels. Het komt vast uit een of andere tekenfilm. Hoewel ze thuis geen tv hebben, sijpelen de filmpersonages en de liedjes toch overal door.

Ik vind het een rare tekst voor een kinderliedje. In deze fase moet mijn kleindochter naar mijn gevoel eerder leren af en toe wat minder ‘zichzelf’ te zijn en wat meer rekening te houden met anderen. Daar wordt aan gewerkt en het lukt al best. ‘Om de beurt’ en ‘samen delen’ raken steeds meer ingeburgerd, maar helemaal vanzelf gaat het nog niet. Dat is niet gek, want ook voor volwassenen blijft het meestal een levenslang werkpuntje.

‘Wat betekent dat, ‘wees jezelf’?’ vraag ik haar.

‘Dat je niet altijd moet doen wat iemand anders doet’, zegt ze wijs.

Waarna ze een pirouette draait in haar prinses Anna-jurk, die ze op de rommelmarkt op de kop heeft getikt. Vandaag wil ze een prinses zijn. Tot zover het lekker zichzelf te zijn. Al geeft ze aan alles gelukkig wel haar eigen invulling. Ook als prinses kan ze mee een eitje bakken.

‘Ben ik mezelf?’ vraag ik me later af. Regelmatig probeer ik mijn sikkeneurigheden in te slikken om er geen andere mensen mee lastig te vallen. Is dat niet beter dan mezelf te zijn? Met ouder worden heb ik wel het gevoel dat ik beter mezelf kan zijn. Het kan me namelijk een stuk minder schelen wat anderen van mij vinden.

Ook Jezus was ermee bezig. Hij vroeg aan zijn leerlingen wie de mensen zegden dat hij was. En wat ze zelf van hem vonden. Hij moet het lijstje dat ze opsomden vast vermakelijk hebben gevonden. Zou het voor hem soms ook moeilijk geweest zijn om zichzelf te zijn? Gods heldere logica is duidelijk genoeg, maar die radicaliteit van liefde en mededogen wringt steevast behoorlijk in onze wereld. En toch was Jezus helemaal zichzelf. Zelfs zonder het liedje van mijn kleindochter.

(Otheo.be, photo by Wagner Santos on Unsplash)