De quotes van mijn moeder
14 januari 2026
Sinds ze er niet meer is, spreekt mijn moeder meer dan ooit in de binnenkant van mijn hoofd. Meestal met vaste uitdrukkingen waarvan ik vaak niet eens meer wist dat ik ze kende.
14 januari 2026
Sinds ze er niet meer is, spreekt mijn moeder meer dan ooit in de binnenkant van mijn hoofd. Meestal met vaste uitdrukkingen waarvan ik vaak niet eens meer wist dat ik ze kende.
21 september 2025
Mijn moeder heeft haar laatste weken geleefd. Ze at nog nauwelijks en haar kracht verminderde zienderogen. Maar ze deed nog mee met stoelyoga, kienen (Limburgs voor bingo) en rummikub. ‘Onder de mensen zijn’ was wat haar rechthield tot op het einde.
18 juni 2024
Je hoort het ongeveer iedereen verzuchten of er toch minstens onuitgesproken van dromen: ik wil eindelijk eens wat meer tijd voor mezelf.
25 november 2021
De laatste oom van mijn man is gestorven. Ome Jos werd achtennegentig. Op het afscheidskaartje staat een merkwaardige tekst. Een soort citaat van de overledene.
3 november 2020
Tussen een stel boeken die ik uit de boekenkast van mijn vader heb gered, vind ik een paar minutieus volgetypte papieren.
4 november 2019
Gisteren liepen we voor het eerst sinds vele jaren rond in de geboortestad van mijn man. Het winkelcentrum was haast onherkenbaar veranderd op enkele oude panden na.
2 november 2019
Elk jaar rond Allerzielen heb ik de neiging om een duchtig rondje te gaan onderhandelen met God. Met als inzet: mijn lieve doden heel even terugzien. Een uurtje bijvoorbeeld, langer hoeft niet.
3 november 2018
Ik heb altijd een heel concreet geloof in het hiernamaals gehad. Niet wat de precieze details betreft van wolkenkleur of rijstpapbordjes, maar ik beschouwde het onbewust als een soort eindeloze extra-time.