Wederkerigheid
22 november 2018
Lang niet alle menselijke activiteiten zijn tweerichtingsverkeer. Wie kijkt, wordt daarom nog niet gezien. Wie luistert, wordt niet altijd gehoord. Maar mijn kleinzoon koestert de uitzondering.
Kolet Janssen
auteur
Blog Kijken met Kolet
Elke dag zie ik zoveel merkwaardige dingen, dat ik er wel over moet schrijven. Om beter te begrijpen wat er gebeurt. Om verbanden te zien met vroeger of verder. Welkom om mijn gedachten te lezen en erop te reageren!
;)
;)
Netwerk
20 november 2018
Ik raak in gesprek met een jonge moeder uit Bangla Desh. Ze woont hier al een paar jaar met haar man en haar peuter. ‘Vroeger heb ik veel kleren genaaid’, vertelt ze. ‘Ik kan heel goed met een naaimachine werken.’
;)
Wereldbol
19 november 2018
‘Oma, weet je dat wij wonen op een wereldbol?’ vraagt mijn kleinzoon. Ik knik. Dat ga ik niet ontkennen.
;)
Het seizoen van de engelen
17 november 2018
Er hangt sinds enkele dagen iets in de lucht. De laatste blaadjes aan de struiken in mijn tuin laten alles los. Het is vaak grijs: in de lucht, op de stoep, zelfs in de gezichten van de mensen. We trekken dikke, donkere jassen aan en duiken daar diep in weg.
;)
Op hotel
16 november 2018
Ik ben op hotel in een stad in een oostelijk buurland. Telkens als ik naar mijn kamer wil, weet de portier me te melden dat mijn ouders op bezoek zijn geweest en dat ik ze net gemist heb. Ik vind dat vervelend en ik begrijp er niks van.
;)
Puzzel
15 november 2018
Ik fiets met kleinzoon naar huis na de film. Hij kijkt gespannen naar rechts, waar de rijhuizen achter de stoep zij aan zij staan. ‘Kijk je naar de huizen, Mauro?’ vraag ik.
;)
Vertraging
14 november 2018
Het was op zo’n dag dat het bord in het station te veel rood laat zien: allemaal treinen met vertraging. De aangekondigde vijf minuten worden er al gauw zeven of meer.
;)
Ode aan de post
13 november 2018
Jaren geleden stond ik eens aan te schuiven in de rij op het postkantoor, achter een zwarte jonge vrouw die een pakje wilde versturen.
;)
Paars met gele stipjes
12 november 2018
Ik zat in het tweede leerjaar. Onze jonge juf, in mijn ogen natuurlijk al lang en breed volwassen en dus behorend tot een andere mensensoort, gaf ons de opdracht om een opstel te schrijven. Met als titel: ‘Mijn juf’.
;)
Langzaam
11 november 2018
Mijn hele kinderleven lang kreeg ik te horen dat ik niet zo langzaam moest zijn. Met stappen, met opruimen, met bonen of bosbessen plukken en vooral met eten. Ik at zo langzaam dat ik er in de buurt zelfs een bijnaam voor kreeg: die van elk uur een lepel.
Abonneer je op deze blog
Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op deze blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.
Recente berichten
;)
;)
;)
;)
;)
Tags
advent
bidden
Bijbel
buren
communicatie
contact
corona
dood
familie
geloof
God
grootouders
herfst
herinnering
hoop
Jezus
kerk
kerstmis
kinderen
kindertijd
kleinkinderen
leuk oud mens
leven
levenswijsheid
lichaam
liefde
Manna
mensen
moeder
mosterdzaadjes
natuur
nieuwjaar
oma
ouderdom
ouders
samenleving
school
taal
tijd
toekomst
vader
vakantie
vasten
winter
zomer
Categories
BlogBoek: Avontuur 11 - 15Boek: Avontuur 7 - 10Boek: BundelsBoek: Grote mensenBoek: KookboekenBoek: Mens en samenlevingBoek: Over geloofBoekenGeloofIllustratieInterviewLezenLezingenLuisterboekNieuwsOpiniePleegzorgPodcastPrentenboekPrijsRecensiesSchrijvenSignerenTentoonstellingUncategorizedVertalingVoorlezenWorkshop