Twintig frank
14 juli 2020
Opeens stop ik midden in mijn betoog. Ik zie de geamuseerde gezichten van de anderen. Ze zijn zo oud als mijn kinderen, besef ik opeens. Wat ik vertel, klinkt als je reinste Bokrijk voor hen.
Elke dag zie ik zoveel merkwaardige dingen, dat ik er wel over moet schrijven. Om beter te begrijpen wat er gebeurt. Om verbanden te zien met vroeger of verder. Welkom om mijn gedachten te lezen en erop te reageren!
14 juli 2020
Opeens stop ik midden in mijn betoog. Ik zie de geamuseerde gezichten van de anderen. Ze zijn zo oud als mijn kinderen, besef ik opeens. Wat ik vertel, klinkt als je reinste Bokrijk voor hen.
12 juli 2020
Onlangs nam ik voor het eerst sinds lang de trein naar Brussel. Bij mijn eerste stap op het perron kreeg ik het gevoel dat ik verzeild was geraakt in een scène uit een goedkope rampenfilm.
9 juli 2020
Voor het met de hand omzomen van een jeansbroek of het repareren van een losgeraakte knielap, heb je een vingerhoed nodig. In de loop der tijden was ik de mijne ergens kwijtgeraakt.
7 juli 2020
In de zomervakantie zeggen mensen het aan de lopende band: dat het tijd is om de batterijen weer op te laden. Het is een uitdrukking waaraan ik altijd een hekel heb gehad.
1 juli 2020
Kolet Janssen over “La Tendresse” en “David ontdekt de wereld” “Ik wil God vooral herkennen in het dagelijkse leven, in wat dichtbij is.” ‘Twee voor de prijs van één’ krijg je in deze podcast: schrijfster Kolet Janssen stelt niet alleen een muziekstuk voor, ze heeft het ook over een boek dat haar al van kindsbeen af aanspreekt. […]
30 juni 2020
We lachen weleens met mensen van heel vroeger. Hoe ze in de ingewanden van dieren naar tekenen gingen zoeken van wat de toekomst zou brengen.
28 juni 2020
Het lijkt alsof iedereen en alles het je toeschreeuwt: de lange lichte zomeravonden, de warme lucht op je huid, de explosie van bloemen in tuinen en parken, de wapperende zomerjurken en kleurige shorts. HET IS ZOMER!!!
25 juni 2020
Van sommige woorden die je als kind hoort, begrijp je pas veel later de betekenis. Zo zei mijn vader af en toe dat hij ‘de mismoed in de buik’ had.