Tussen de lijntjes
16 februari 2021
Toen ik zo oud was als mijn kleinzoon nu, kregen wij elke week een paar uur les in ‘schoonschrift’.
Elke dag zie ik zoveel merkwaardige dingen, dat ik er wel over moet schrijven. Om beter te begrijpen wat er gebeurt. Om verbanden te zien met vroeger of verder. Welkom om mijn gedachten te lezen en erop te reageren!
16 februari 2021
Toen ik zo oud was als mijn kleinzoon nu, kregen wij elke week een paar uur les in ‘schoonschrift’.
14 februari 2021
Met Nieuwjaar vroegen mijn tantes elk jaar steevast of ze me misschien ‘een liefste’ (‘ne leefste’, in hun dialect) mochten wensen voor het nieuwe jaar.
11 februari 2021
Er was een tijd dat we erom lachten: hoe mijn zestig- of zeventigjarige ouders stressten om in onze ogen onnozele dingen.
9 februari 2021
‘Kijk, daar zit een uil!’ riep de vierjarige Mathis uit Ronse. Hij zag het dier in de berm toen hij met zijn papa, mama en zusje op wandel was.
7 februari 2021
‘Gelukkig heeft hij dat niet meer hoeven mee te maken’, zegt een vriendin als ze het over haar overleden vader heeft. Hij is door zijn dood in januari 2020 ontsnapt aan de coronacrisis.
4 februari 2021
Er was een tijd dat het me nauwelijks kon schelen wat voor weer het was. Ik werkte binnen en sprong pas op de fiets als het droog was.
2 februari 2021
Af en toe bekruipt me het sterke verlangen om me de rest van mijn leven alleen nog te mogen bezighouden met de grote lijnen.
31 januari 2021
‘Nog even de korte pijn’, horen we de minister op de radio zeggen. We kijken elkaar met holle ogen aan. Hoelang duurt die ‘korte pijn’ nu al? En hoelang zal hij nog duren?
29 januari 2021
Af en toe maak je als kind iets mee, dat je de rest van je leven bijblijft.
26 januari 2021
Ik verwed er mijn wandelschoenen onder (een onmisbaar attribuut in coronatijden) dat jullie er ook last van hebben.