Het kleine zien
22 september 2020
In het park met mijn kleinzoon valt het me een paar keer op: hij ziet alles wat klein is veel beter dan ik. Het begint al als ik hem geconcentreerd bezig zie met een verdord eikenblad.
Elke dag zie ik zoveel merkwaardige dingen, dat ik er wel over moet schrijven. Om beter te begrijpen wat er gebeurt. Om verbanden te zien met vroeger of verder. Welkom om mijn gedachten te lezen en erop te reageren!
22 september 2020
In het park met mijn kleinzoon valt het me een paar keer op: hij ziet alles wat klein is veel beter dan ik. Het begint al als ik hem geconcentreerd bezig zie met een verdord eikenblad.
20 september 2020
Elke dinsdagnamiddag praat ik met drie andere dames een uur lang in het Frans. Kwestie van het miserabele peil van mijn roestige schoolfrans een beetje op te poetsen.
17 september 2020
Je beseft pas hoe diep je land in je lichaam zit, als je elders bent. Zo was het heel verwarrend toen ik voor het eerst de avond zag vallen in Afrika.
15 september 2020
Een van onze dochters had vroeger een vriendin, die regelmatig bij ons aan huis kwam. Een alleraardigst meisje, doordrenkt van Vlaamse bescheidenheid. Veel meer dan onze eigen kinderen, die van hun Nederlandse vader een stevige dosis directheid meekregen.
12 september 2020
Soms stoot je in een heel andere context op een term die verhelderend werkt voor iets in je hoofd. Iets waarmee je je eigen situatie opeens een stuk beter begrijpt. Zo omarmde ik het begrip ‘tuinvlieder’.
10 september 2020
Iemand een hand geven, dat doe ik nooit meer. Ik knik herhaaldelijk, lach met of zonder mondmasker, zwaai of gesticuleer onwennig, afhankelijk van de situatie. Maar ik geef nooit uit verstrooidheid nog iemand per ongeluk een hand.
8 september 2020
Elke zomer denk ik dat ik het dit jaar niet zal laten gebeuren. En dan blijkt altijd weer dat het niet valt tegen te houden. Het verlangen naar de herfst.