Het jaar van het wachten
29 november 2020
Dit jaar kijk ik niet uit naar de advent. Ik heb geen zin in nog meer wachten en verlangen.
Elke dag zie ik zoveel merkwaardige dingen, dat ik er wel over moet schrijven. Om beter te begrijpen wat er gebeurt. Om verbanden te zien met vroeger of verder. Welkom om mijn gedachten te lezen en erop te reageren!
29 november 2020
Dit jaar kijk ik niet uit naar de advent. Ik heb geen zin in nog meer wachten en verlangen.
26 november 2020
Ik functioneer niet bij chaos. Daar ben ik niet trots op, het is gewoon een feit. Zodra iemand in mijn huis begint de meubelen te verplaatsen of het tapijt op te rollen, word ik diepongelukkig.
24 november 2020
Er staat een stelling voor ons huis en er gaat een liftje op en neer. Onze oude dakpannen, nog van voor de tweede wereldoorlog, reizen omlaag.
22 november 2020
Hoe voelt u zich vandaag? Probeer het eens uit te drukken aan de hand van een groente. Bent u een fiere prei, een stevige knolselder of een artistieke broccoli?
17 november 2020
Mijn moeder heeft een mooie, zonnige kamer in een gloednieuw woonzorgcentrum. Een van haar favoriete uitspraken is tegenwoordig: ‘Ik zit hier te wachten op de dood.’
15 november 2020
Ooit las ik een verhaal van iemand die zich helemaal had ingeleefd in de periode van de eerste mensen. Wat me bijbleef was hoe weinig mensen er toen slechts waren op onze planeet.
12 november 2020
Heel vroeger speelde ik met mijn buurmeisjes op lange zomeravonden ‘kwakkiejellabal’.
10 november 2020
Kleinzoon komt een dagje spelen nu de scholen dicht zijn. Ik stel voor om de knikkerbaan op te diepen of het oude Thunderbirds-eiland dat nog van zijn oom is geweest. Maar hij weigert beleefd.
8 november 2020
Ik heb in mijn leven vele rollen vervuld, maar die van bruidsmeisje is er nooit bij geweest. Misschien is dat ook de reden waarom ik me nooit zo goed kon inleven in het verhaal van de domme en de verstandige bruidsmeisjes.